W.I.K.-veteranentoernooi en walking football tournament
Op zondag 23 mei 2026 was het dan eindelijk zover, het jaarlijks terugkerende W.I.K.-veteranentoernooi werd voor ongeveer de vijfenzestigste keer gespeeld. Dat u hieruit kunt afleiden dat dit toernooi ergens begin jaren zestig haar oorsprong had is juist. Aangezien W.I.K. vanaf die jaren een geweldig veteranenelftal van oudgedienden boven de 35 jaar kon samenstellen en het fenomeen veteranentoernooi over geheel Den Haag meer dan populair was konden de W.I.K.-organisatoren veteranenelftallen uit hun in de jaren vijftig opgebouwde netwerk uitnodigen om bij W.I.K. in het 2e gedeelte van het Zuiderpark - destijds nog op 1e paasdag - vanaf 10.00 uur de strijd aan te gaan. Het betrof een periode waarin W.I.K. en HDV gezamenlijk een clubhuis hadden bekostigd en dus twee voetbalverenigingen gebruik van hetzelfde thuishonk maakten - een schuifwand centraal in de kantine maakte het mogelijk dat beide clubs hun deel van o.a. het bargebeuren konden regelen. Tijdens toernooien of feestavonden gebruikte de organiserende voetbalclub - conform afspraak - het volledige gebouw. Ook in die periode was er reeds sprake van levende muziek - de eigen leden of een zangertje van de één van de deelnemende elftallen kroop naarmate de dag vorderde en de drank invloed op het zanggedrag kreeg achter de microfoon. Altijd gezellig. In de jaren tachtig heb ik samen met voormalig penningmeester Anton van Neijhof - in 1973 is het huidige W.I.K.-clubgebouw geopend, in 1977 een stuk verlengd - ooit eens een paastoernooi georganiseerd waarin ik als grensrechter in de neerdalende natte sneeuw stond te vlaggen. Afgelopen zondag liep het tegen de dertig graden en was er derhalve sprake van nogal afwijkende weersomstandigheden. In tegenstelling tot het Paastoernooi in de sneeuw waarbij de zangertjes bij de warme kachel stonden op te treden konden de dit jaar uitgenodigde artiesten buiten hun stembanden extra laten klinken. De goed klinkende muziek trok zelfs mensen die toevallig langsfietsten en dachten erbij te moeten zijn. Waarom ook niet - iedereen was welkom. Zo’n dag betreft een feest der herkenning - een veelheid aan Haagse voetbaliconen geeft acte de preseance. Bij de walking voetballers betreft het de deelname van een oudere generatie spelers als bij het veteranentoernooi zelf. Uitblinkers uit de jaren zeventig en tachtig speelden op veldjes van 25 bij 40 meter een heerlijk toernooi. Bij de veteranen zelf waren veel spelers - hier en daar te jonge spelers - uit de jaren negentig en later te bewonderen.
Kun je de toernooien uit de jaren zestig en heden vergelijken? Waarom niet zou ik willen concluderen. Vrijwilligers werken zich nog steeds een slag in de rondte - en niet alleen op de toernooi dag zelf. Het uitnodigen van elftallen en scheidsrechters verloopt heden ten dagen veelal via e-mail of de app, in de jaren zestig veelal telefonisch (als men al over een telefoon beschikte) of schriftelijk. Via de Sportkroniek werden wellicht enthousiaste veteranenelftallen gezocht - kon men mooi via dit wekelijkse te verschijnen sportblad reageren. Sponsors waren er nog niet begin jaren zestig - hooguit geldschieters uit de vereniging zelf. Nu wordt de muziek veelal door W.I.K.-sponsors bekostigd. Het meest belangrijke is en blijft dat iedereen het naar de zin heeft - ik kan u melden dat het zondag in navolging van bijvoorbeeld 1961 supergezellig was. Het is wederom bewezen dat een goede voorbereiding het halve werk is
